Portmeiron & Llŷn Peninsula

Beste vrienden, 

Het is vandaag warempel weer een mooie dag, en het zal aangenaam zijn om buiten te vertoeven, alhoewel het in de schaduw wat killetjes begint te worden. We laten bij het ontbijt de eieren met bacon maar achterwege, anders groeien we helemaal dicht. Een broodje ham wordt het, met oploskoffie cq. Pickwick thee.  En we nemen boterhammetjes met kaas mee, glutenvrije boterhammetjes, voor de lunch. 

De tocht van vandaag gaat naar Portmeirion, een pittoresk dorpje aan de monding van het riviertje de Dwyryd. Het is het magnum opus van architect sir Clough Williams-Ellis, die er vanaf 1926 gedurende een halve eeuw aan heeft gewerkt. De architectonische stijl is losjes gebaseerd op de mediterranée, hoewel we vermoeden dat sir Clough vooral goed heeft gekeken naar Ravello, een juweel van een dorpje aan de Amalfi kust in Italië.

Portmeirion is niet bedoeld om in te wonen, maar om dagjesmensen te ontvangen. En gasten die wat langer willen blijven, vinden onderdak in de gezellige huisjes.

De monding van de Dwyryd is een prachtig natuurgebied, met eb en vloed, sterke stromingen en vele watervogels. De scholeksters schallen met hun roep ver over het water. Ze heten in het Welch 'Pioden y Môr' ofwel eksters van de zee, wat aardig in de buurt komt van het Nederlands. De Engelsen moeten het doen het met het banale oyster catcher. 

Het uitzicht over de estuary is adembenemend mooi. je zou er een 10.000 stukjes puzzel van kunnen maken.

We nemen ook de gelegenheid te baat om lekker te wandelen. Het is onmogelijk om hier te verdwalen, want overal staat de richting aangegeven.

Na de lunch rijden over de dunne holle weggetjes van Llŷn Peninsula naar Plas yn Rhiw House & Garden. Dat blijkt gesloten te zijn op maandag, maar de rit erheen is weer onbetaalbaar. 

Op de weg terug nemen we ook een kijkje op het strand. Het is vrijwel ongerept en leeg, maar wel met het helmgras, dat ons doet denken aan de vaderlandse duinen. Bij het pootjebaaien moet je wel uitkijken voor de Môr-Wiber Fach, ofwel de kleine pieterman. Deze vis heeft giftige stekels, en als je erop trapt, ga je bijna dood van de pijn. Gebakken en zonder stekels zijn ze evenwel erg lekker.

Tegen de avond leggen we even aan bij de Spar, een iets grotere deze keer, die ook glutenvrij brood en ditto pasta in voorraad heeft. Vanaf het parkeerterrein van de Spar fotograferen we 'ons' dorpje Dolgellau in de avondzon.